De wijnregio’s
van Piemonte

Rond Asti en verder naar het noorden en oosten wordt het landschap zachter. Monferrato is groter dan de Langhe en Roero samen, en juist die uitgestrektheid maakt het lastig in één zin te vangen: kalk, zand en klei wisselen elkaar per heuvel af. Het is bovenal het land van Barbera, met zeldzaamheden als Grignolino en Ruchè ernaast.

Aan de zuidrand, rond Canelli en tegen de Langhe aan, ligt het gebied van Moscato d’Asti. Daar wordt de gisting halverwege gestopt door de wijn af te koelen, zodat de natuurlijke zoetheid en een lichte prik bewaard blijven.

Steek bij Alba de Tanaro over en de grond verandert onder je voeten. Roero is zand met fossiele schelpen: jonger, losser en armer dan de mergel aan de overkant. Op sommige plekken is de helling zo steil dat er alleen bos op groeit. Dezelfde Nebbiolo geeft hier een heel andere wijn: minder tannine, meer geur en eerder op dronk. En het is het thuis van Arneis, een witte druif die halverwege de vorige eeuw bijna verdwenen was.

In de zuidoosthoek, tegen Ligurië aan, houdt het Piemonte van de grote rode wijnen op. Hier ligt de zee dichterbij dan de Alpen, en dat proef je: Gavi is het witte gezicht van een regio die vooral om rood bekendstaat. De druif is Cortese. Net ten oosten, in de Colli Tortonesi, wint Timorasso terrein: een bijna verdwenen witte druif die jaren kan rijpen.

Ruim honderd kilometer ten noorden van Alba staat dezelfde druif in een heel andere grond. Rond Gattinara is de bodem vulkanisch en zuur: porfier, het restant van een oude vulkaan. Bij Ghemme liggen de wijngaarden op puin dat gletsjers hebben achtergelaten. Nebbiolo heet hier Spanna. De wijngaarden liggen hoger en koeler, met de Monte Rosa in het zicht, en de wijnen werden ooit minstens zo hoog aangeslagen als Barolo.