Druivenrassen van Piemonte

Barbera is de meest aangeplante blauwe druif van Piemonte. Van oudsher is het de wijn die door de week op tafel staat: sappig, eerlijk en niet ingewikkeld.

Diep robijnrood van kleur, met weinig tannine en een frisse zuurgraad die de wijn levendig houdt. Daardoor past hij bij bijna elk gerecht. Rond Alba en Asti rijpt hij steeds vaker op hout, wat meer body geeft zonder dat de frisheid verdwijnt.

Dolcetto betekent ‘het zoete kleintje’, maar de wijn is gewoon droog. De naam slaat op de druif zelf: die rijpt vroeg en smaakt al zoet aan de stok.

In het glas is hij donker, zacht in zuur en soepel, met een licht bittertje van amandel in de afdronk. Een wijn om jong te drinken, meestal binnen een paar jaar. Uit Dogliani komen de wat stevigere versies.

Arneis betekent in het Piemontees zoiets als ‘deugniet’: de druif is lastig in de wijngaard en verliest snel zijn frisheid. Halverwege de vorige eeuw was hij bijna verdwenen.

Een paar wijnmakers in Roero, ten noorden van de Tanaro, haalden hem terug op de zandgronden daar. Het resultaat is een witte wijn die rond en zacht aanvoelt, met peer, abrikoos en witte bloemen en een licht amandelbittertje in de afdronk.

Moscato Bianco hoort bij een van de oudste druivenfamilies die we kennen, en in de heuvels rond Canelli groeit hij al eeuwen. Voor Moscato d’Asti wordt de gisting halverwege gestopt door de wijn af te koelen. Zo blijven de natuurlijke zoetheid en een lichte prik bewaard.

Het resultaat is een wijn van zo’n vijf procent alcohol, licht mousserend, die ruikt en smaakt naar de druif zelf: perzik, muskaat en sinaasappelbloesem. Asti Spumante is de volledig mousserende versie.